W średniowieczu nikt nie wątpił, że ludzkość dzieliła się na trzy grupy, z których każda miała własne zadania, prawa i obowiązki. Ta ideologia została stworzona przez hierarchów Kościoła jako głos poparcia władzy królewskiej. Harmonia w tych grupach była podstawą istnienia państwa. Najliczniejsza warstwa – chłopi – miała pracować i zapewniać pozostałym grupom dobrobyt oraz czas potrzebny do innych zadań, do misji dziejowej. Do tych wybrańców należeli ludzie duchowni, modlący się za ludzkość i prowadzący wiernych do Boga, oraz rycerze obdarzeni cnotą dziedziczenia po wybitnych przodkach. Inteligencja i wykształcenie szlachetnie urodzonych nie były aż tak ważne, liczyła się przede wszystkim waleczność. Każdy szlachetny rycerz, po ukończeniu dwudziestego roku życia, otrzymywał, poświęconą przez duchownych - broń, której powinien używać tylko w słusznej sprawie – obronie duchownych, króla i ludu oraz szerzenia wiary chrześcijańskiej. Według tej ideologii – tylko taki rycerz ma prawo stać się wojownikiem z pełnym wyposażeniem – długim mieczem i ciężkim koniem bojowym (zgodnie z tradycją frankijską). Wobec tego rycerz nie powinien być walczyć pieszo, bo było to zadanie piechoty plebejskiej. Dopóki rumak nie został powalony i był zdolny do dalszego użytku, rycerz walczył konno. Jeździec stał się oznaką szlachetności i statusu społecznego. Misją jego życia była wojna. Służyły temu dochody z lenna. Zadaniem było pokonanie groźnego przeciwnika i pilnowanie pokoju. Uzbrojenie było różnorodne w zależności od zamożności rycerza. Do broni zaczepnej należał długi miecz i kopia, służąca do ogłuszania lub wysadzenia przeciwnika z siodła. Z czasem dochodziło nowe uzbrojenie ofensywne, bardziej skuteczne – narzędzia hakowe i szpiczaste. Wiele rodzajów tej broni było uważane za niehonorowe.