We wsi Barciany znajduje się zamek krzyżacki, który powstał na miejscu grodu drewniano-ziemnego pruskiego plemienia Bartów. Około 1240 roku Krzyżacy opanowali warownię i rozpoczęli jej przebudowę jako swój punkt zaczepienia w kraju wrogich im Prusów. Grodek pełnił rolę strażnicy, w której pierwszym znanym dowódcą był Henryk von Alfet. Warownia dwukrotnie padała ofiarą zbuntowanych Prusów, w czasie powstań antykrzyżackich. W czasie pierwszego Barciany zostały zniszczone, a podczas drugiej rebelii, załoga warowni została wycięta w pień przez buntowników (około 1310 r.). W wyniku szoku, Krzyżacy, odbudowali ponownie gródek, który tym razem, mimo, że wciąż był głównie drewniany, wzmocnili cegłą. Barciany stały się ważnym punktem oparcia wobec buntowniczej ludności autochtonicznej. Chronił też wschodnią granicę rozwijającego się państwa zakonnego. Za rządów wielkiego mistrza Winrycha von Kniprode, rozpoczęto gruntowną przebudowę Barcian, nadając im murowany charakter. Początki prac rozpoczęły się w latach 80 tych XIV w. W kolejnych dziesięcioleciach warownia była stopniowo rozbudowywana. Celem krzyżaków było utworzenie w Barcianach komturii, co jednak w wyniku klęski Zakonu w wielkiej wojnie z koroną Polską i Litwą, nie zostało zrealizowane. Zamek był jednakże ważnym punktem wypadowym na Litwę, skąd zakonnicy urządzali rejzy. Barciany kilkakrotnie były zdobywane przez wojujące strony w czasie wojny trzynastoletniej. Został wówczas on poważnie zniszczony. Utracił on wówczas swoją rolę.
Położenie: na niewielkim wzniesieniu, otoczony bagnistymi terenami rzeczki Liwny. Plan:zbliżony do kwadratu Mur: wzmocniony wysuniętą cylindryczną basztą o średnicy około 10 metrów.